bir çift kundurayla bir de fesi yok

darling, blog, ben geldim.
hatta: padam padam padam.

bunu nasıl başardığımı ben de bilmiyorum, ama ayakkabıcıda “eh belki giyince güzel durur” dediğim fermuarlı çizmelerden birini giyerken elimi çok fena çizdim. (çok fena derken: bir çizmeyi giyerken çizmiş olduğumu göz önünde bulunduracak olursak çok fena. kendimizi ifade ederken olaylara nazaran bakıyoruz anlıycanız.) fazla kan gelmedi tabi. ambulansa felan gerek kalmadı. ortalığı çizmeleri kana bulayıp millete bir sürü iş de çıkarmadık çok şükür. ama ben sana ne diyorum darling, insan çizme giyerken de kendini yaralar mı yahu?!

Anneme söylediğimde, üff blog sen bilmezsin, bi bakışı var, o bakışla baktımı tamamdır.
Artık bir şey söylemesine gerek yoktur. İşte söylediğimde o bakışıyla baktı bana. O iki saniyelik bakışın içine şu mesajlar gizlidir:

1. inanamıyorum sana.
2. sakar kızım benim.
3. önüne bakmıyor musun?
4. kim bilir aklın yine nerdeydi.
5. kimseye söyleme, sana gülerler.
6. bir dahakine dikkat et.
7. çok mu acıdı?..

heh işte tam o anda fırsatı değerlendirip “acıdı.. öpersen belki geçer : P” dedim.
ooww tanrım, ne fırsatçı bişeymişim ben!

ayakkabı mı?
yok ya. ne ayakkabısı ne çizmesi. hiç birşey yok. ya çok cowboyvariler (hiç sevmem), ya da çok topuklu (huu kardeşim, ben o çizmelerle karın üzerinde yürüycem, podyumda değil!), ya da sanki zavallı hayvanı yeni kesmişler de derisini oracıkta ayakkabıya çevirmişler gibi duran eskimovari pabuçlardı (bana göre değil).

sevgili blog,
üzülme, ümidimi yitirmiş değilim.
hem ne demiş atalarımız?
“Arayan Mevlasını da bulur, kundurasını da. “