Bazen delirmek geliyor içimden. Gelen şeyler hep içten gelir zaten. Gelmek içtendir. Ve bazen işte delirmek geliyor. Delirip insanların artık “bu neden böyle yapıyor?” sorusundan kurtulmak belki de. Gönlümce hesap vermeden hareket etmek. Yoksa siz deliye neyi niçin yaptığını sorar mısınız?
Ama mücadele ediyorum. Delirmemeli. Dünyaya, insanlığa, bir tek insana bile çok şey katamıyacaksam da, bir şeyler yapmam gerekiyor benim. Bu dünyada. Kul olabilmek mesela. Ve aslında meselası da fazla. Ve delirince kul olunmuyor. Delirince deli olunuyor sadece, günlerin hepsi ise bayram. Ama hayat bir tek bayramlardan müteşekkil değil. Oruç tutmak gerekiyor bu dünyada. Nefsi ıslah etmek. En azından çabasını göstermek. Bayram, bu çabanın sonrasında gelebilir ancak. Oruç tutmayanın bayramı kutlaması abes düşer. Hatta komik bir durumdur bence. Trajikomik (ah ben bu kelmeyi çok seviyorum, bilemezsiniz. hayatı bir kelimeyle tanımla derseniz, bu kelime “trajikomik” olabilirdi mesela).
İçimden gelen bay Delirmek,
hayatım,
aşkım,
gel sabredelim,
cennette delirelim.
